عید آمد و عید آمد....

آن عید سعید آمد.................

عید فطر ۸۶ هم از راه رسید.........

و رمضان ۸۶ هم پر کشید.....................

و چه زود می گذرد و ما غرق در زندگی دنیائیم...

یکی از بهترین رمضان ها بود.....

بار الها از تو مدد می خواهم به خاطر تمامی دعاهیی که شب قدر کردم //به خاطر حضرت علی که واسطه من است....

به خاطر خیلی حرفایی که سحر ها و افطار ها بهت زدم...

بار الها مرا ببخش...

مرا ببخش....

وقتی که مرا بخشیدی...

از تو مدد می خواهم که دستم را بگیری همچون همیشه...که با من بودی/

از تو مدد می خواهم یک بار دیگر مرا به طواف خانه ات دعوت کن که دلم بد جوری هوا تو کرده...

هل اتی  بهانه ایست برای طواف دوباره .....

بار الها....به خاطر تمام دعاهایی که سحر و افطار کردم مرا به حرمت راه ده..

من از تو عیدی میخواهم....یه عیدی تپل....

آمین یا رب العالمین

لازمه رسیدن به لقای الهی:

در برابر پروردگارت شکیبایی کن .....

 نام پروردگارت را بامداد و شامگاه ....ببر......."و اذکر اسم ربک بکره و اصیلا"

بخشی از شب را در برابر او سجده کن.

..

این است پند نامه ای که می گویند...

تا هر که را بخواهد به رحمت خویش در می آورد.....

تا خدا نخواهد شما نخواهید خواست.....

خداوندا" بخواه،بخواه،بخواه"

تا من هم شامل رحمت تو شوم

پایان سوره انسان....راهی است برای انسان شدن

بار الها از تو می خوام مرا انسان ساز

والسلام...

...

بچه که بودم تا حرف از بهشت میومد

یه تصویر خاصی تو ذهنم تداعی می شد......که الان خیلی خنده دار به نظر می رسه

اول کتاب درسی ما عکس امام خمینی بود که فکر میکردم امام خمینی همون خداست 

بعد فکر می کردم بهشت رودخونه های زیادی داره که توی همه رودخونه هاش کاکائو جاریه...و هر چه قدر هم بخوری تموم نمیشه...می تونیم تو کاکائو ها شنا کنیم...دیگه مامان هم اونجا کاری به کارمون نداره

بعد ما میشینیم رو تخت و انگور هایی که روی درخت ها هستند خود به خود بدون اینکه ما حتی تکانی بخوریم به سمت دهان ما میآیند...

اما حالا که سوره انسان و می خونم می بینیم نه....الهه خانم بهشت خیلی با لاتر از این حرفاست...

لباس حریر بهشتی.........

                                 در سرمای زمهریر..........

        ساقیان زیبای حور و غلامان..........

                                                 جامهای سیمین و کوزه های بلورین............

کوزه های نقره ای رنگ ...به اندازه و تناسب اهلش

شرابی چون طعم زنجبیلِ گرم و عطر آگین

چشمه سلسبیل........

پسران زیبای نو جوان که به خدمت میگردند. 

و از همه مهمتر قرب الهی

رضایت خدا

بندگان خوب خدا:

همان" یو فون بالنذر "ها

همان بندگانی که به نذر خود وفا می کنند

همان هایی که به پاس دوستی خدا بینوا و یتیمان را خوراک می دادند.

"یطعمون الطعام"

اینها همان هایی هستند که به خدا نزدیکند

همانهایی که می نوشند از چشمه آرزوها

"بندگان خوب خدا "

"عینا یشرب بهاالمقربون"

ما هر انسانی را از چکه در هم ذوب شده ای می آفرينيم. روی آن کار می کـنيم و خصوصيات و صفات آنرا بارز می کنيم. بعـد آنرا شنوای بينا می کنيم»!

"ای انسان"

 تا حالا به خودت نگاه کردی؟

                                                       تا حالا خودتو، تو آینه دیدی؟

تا حالا به این فکر کردی که از چی بوجود اومدی؟

تا حالا به این فکر کردی که........

 چی بودی و چی شدی؟

تا حالا به این فکر کردی که قراره چی بشی؟

تا حالا فکر کردی راهی که داری میری درسته یا نه؟

تا حالا شکر گزار خالقت بودی؟

"انا هدیناه السبیل اما شاکرا و اما کفورا"

«ما آفرينش هر انسانی را با گرفتن چکيده ای از چکيده های خاک آغاز می کنيم ــ بعد آنرا يک چکه میکنيم و در جای مناسبی قرار می دهيم ـــ بعد آنرا به چيزيکه خود را می آويزد می آفرينيم، بعد آنرا به گوشت جويده شده لای دندان می آفرینيم، بعد استخوانهائی را از آن می آفرينيم، بعد استخوانها را گوشت می پوشانيم. دست آخر آنرا خلقت ديگری می دهيم. به اين شکل خدای شايان خلاقيت بهترين آفريدگاران است».

نکات آيه: 1ــ انسان از چکيده ای از چکيده های خاک آفـريـده می شود. 2ــ چکيده ای از چکيده های خاک به صورت يک چکه (يک قطره) در میآيد. 3ــ چکه در جای مناسـبی قرار می گيرد. 4ــ چکه (قطره) به چيزيکه خـود را می آويزد در می آيد. 5ــ چيزيکه خود را می آويزد به صورت گوشت جويده لای دندان در می آيد. 6ــ از گوشت جويده لای دندان برخی از استخوانها درست می شود. 7ــ استخوانها با گوشت پوشانده می شوند. 8ــ در نهايت جنين آفرينش ديگری را بخود می گيرد. 9ـــ خدا بهترين آفريدگاران است.

1ــ انسان از چکيده ای از چکيده های خاک آفريده می شود:

عناصری که انسان را (يعنی نطفه وی را) درست می کنند چکيده ای از مواد غـذائی هستند که انسان آنهـا می خورد. مـواد غـذائی نيز يا بـطور مسـتقـيم (يعنی: از طريق مصرف گياهان) چکيده ای از خاک است، و يا بطور غـير مستقـيم (يعـنـی: از طريق مصرف گوشت و مواد غذائی حيوانات) چکیده ای از خاک است. به اين ترتيب انسان چکيده ای از چکيده های خاک می شود.  

2ــ چکيده ای از چکيده های خاک به صورت يک چکه (يک قطره) در می آيد:

چنانکه در تصوير می بينيم عنصر توارثی انـسـان کـه قرار است يک انسان را درست کنند و چکـيـده ای از چکـيـده هـای خاک است، در اولين گام خود که در هم ذوب شدن اسپرم مرد و تخمک زن است، زير مـيکروسکـوپ بـرای مـا بصورت «يک چکه» است.

3ــ چکه در جای مناسبی قرار می گيرد:

وقتی چکه مزبور وارد رحم می شود دنبال جای مناسـبی می گردد و جای مناسب خود را پيدا می کند. يعنی اينطور نيست که هر جای رحم که قرار بگيرد موفق به رشد می شود و رشد می کـند. بـلکه در صورت قـرار نگرفتن در جای مناسب تلف می شود.

4ــ چکه (قطره) به چيزيکه خود را می آويزد در می آيد:

پـس از اينکه چکه مـزبور وارد رحم می شود از پـوسـته خود بيرون می آيد و دنبال جای مناسبی در جداره رحم می گردد و نهايتا چنانکه آيه توصيف می کند خود را به جداره رحم می آويزد. اغلب خود را به جداره سقف رحم می آويزد. (عَـلَـقـَة به معنی: "چـيـز آويخـته و چيزيکه خود را می آويزد" است. هم خانواده  واژه مُعَـلـّـق به مـعـنی: "آويـخـته و آويـزان" است. عـلت اينکه برخی آنرا به معنی: "خون بسته" ترجمه کرده اند اين است که عـلـقـه به معنی: "خون بـسـته" نــيـز هست. عـلت نامگذاری «عَـلـَقـَة» به "خون بـسـتـه" نيز ظاهـراً اين بوده که وقـتـی خـون از محل آسـيـب ديده بيرون می آيد خشک و آويخته می شـود. به "زالـو" و "کرم" نيز عـلقه اطلاق شـده است. چـون خـود را می آويزند. وقـتـی تـخـم وارد رحـم می شـود و بـه جداره رحم می آويزد زالـو مانند هم هست، و زالـو مانند عـمل نيز می کند. شايد منظور آيه از «عـلـقـه» در ايـنجا به معنی: "زالو و زالو مانند" نيز باشد).

5ــ چيزيکه خود را می آويزد به صورت گوشت جويده لای دندان در می آيد:

بعد «عـلـقـه» (يعنی چيزی که پـيـش از ايـن خـود را به جداره رحم آويخت) به شکـلی که در تصوير می بينيم در می آيد. اين تصـوير تصوير يک جـنـيـن سـه هــفــته ای است. تقـريباً 2 ميليمتر است. هـم از نـظـر انـدازه و هم از نظر شکـل، دقـيـقـاً هـمـانـطـور که قـرآن آنرا توصيف می کند مانند "يک تکه گوشت جويده لای دنـدان" می ماند.

6ــ از گوشت جويده لای دندان برخی از استخوانها درست می شود:

 پـس از 4 هـفـته که طول جـنـيـن تـقـريباً 6 مـيليمتر است، از آن شکلی که مانند گوشـت جويده لای دنـدان بـود، بـرخـی از استخوانها که ستون فـقـرات باشد درست شده است. هـيـچ گـوشـتی نـيـز روی آنها نيست. البته اين تصـويـر ميکروسکوپی است (يعنی اين ستون فـقـرات با چشم ديده نمی شوند).

7ــ استخوانها با گوشت پوشانده می شوند:

در 5 هفتگی يک شيار گوشتی روی کمر درست می شود و در 6 هـفـتگی ستون فـقرات کاملا از گوشت پوشانده می شود (ستون فقرات تا "پيش از پوشيده شدن از گوشت" همچنان ميکروسکوپی هستند).

8ــ در نهايت جنين آفرينش ديگری را بخود می گيرد:

جمله «در نهايت او را آفـريـنـش ديگـری می دهـيـم» که آيه آنـرا مطرح میکند به اين معنی است که جنين انسان در روند رشد خود با جنين جانوران ديگر شباهتی يا شباهتهائی دارد، ولی در اواخر رشـد خود خلـقـت ديگری بخـود می گيرد کـه با هـيـچـيـک از آنها شـبـيـه نيست.

جـنـيـن انـسـان در مـراحـل رشـد خـود در واقع همانگونه که مرحله ای از آن را در تصویر می بینیم هـمـانـنديهای زیادی با جنين حيوانات دارد، طوریکه فقط يک متخصص می تواند آنها را از هم تميز بدهد. جنين انسان و ميمون حتی تا چند هـفـته پـيـش از تولد آنـقـدر شـبيه بهم هستند که فقط يک متخصص می تواند آنها را از هم تميز بدهد. در اواخرِ رشد خود است که رفـتـه رفـتـه روند رشـد ديـگری بخود می گيرد و از بـقـيـه متمايز می شود تا جائيکه تا پيش از روزهای تولد خود دیگر به هيچيک از انواع  حيوانات شباهـتی ندارد.

9ـــ خدا بهترين آفريدگاران است:

جمله "خدا بهترين آفـريـدگاران است" به اين معنی است که انسان نيز چيزهائی را خواهد ساخت ولی بپای آفريده های خدائی نخواهد رسيد. با بکار بردن واژه خالق و جمع بستن آن، ساخت و تولـيدات انـسان را تقدير می کند ولی با ساختهای خود خيلی فاصله می دهد.

در عـصر ما فعلاً انسان خـيـلی از چيزهـا را ساخته و می سازد ولی از آنجا که آنها خودآگاه نيستند و به اين خاطر فکر نيز نمی توانند بکنند، بلکه همانگونه که سـاخته و برنامه ريـزی می شوند کار می کنند، خيلی با آفريده های خدائی تفاوت دارند.

ای خداوند ، در پیشگاه تو نالیدم و التماس کنان گفتم: نابودی من برای تو چه فایده ای دارد؟ اگر بمیرم و زیر خاک بروم ، آیا غبار خاک من ، تو را خواهد ستود؟ آیا جسد خاک شده ی من از وفاداری و صداقت تو تعریف خواهد کرد؟ خداوندا ، دعایم را بشنو و بر من رحم کن! ای خداوند ، مددکار من باش .

چه زود گذشت ...رمضان ۸۶ هم از راه رسید.........

صبحها که برای سحری از خواب بلند می شوم نمیدانم چرا از خود بیخود می شوم ..دعای زیبای سحر را با سوز و گداز می خوانم...و تمام بدنم به لرزه در میاید ..نمیدانم شاید قیامت را جلوی چشمم می بینم.

ای کاش از سحر ها و افطار هایی که می گذرد  بهره ای ببریم ...

ای کاش وقتی ماه رمضان تمام می شود ،ما تمام نشویم..........

ای کاش از تسنیم چیزی بگیریم...

ای کاش خداوند مهربان ما در این ماه تمامی گناهان ما را با پاک کن بزرگ خودش پاک کند....

                                      آمین....